Fotoshoot februari 2012
Een paar foto’s van de fotoshoot van 22 februari 2012 (ingescand). Wat is ze mooi!
Januari 2012
Ze zeggen wel eens dat januari zo lang duurt. Daar hebben wij geen last van gehad. Deze eerste maand van 2012 vloog voorbij. Bijna eng. Ondanks de vele uurtjes slaaptekort. Bij elkaar opgeteld dagen slaapgebrek zelfs. Deze keer lag dat vooral aan mezelf. Ik kon gewoon niet slapen. En dat is zó vervelend als je je toch heel moe voelt. En toch weer vroeg moet opstaan. Enya heeft juist heel goed geslapen voor haar doen. Wat een verschil met vorig jaar! Toen was ze elke nacht uren wakker. Dat was deze maand maar een paar keer. Verder heeft ze lekker doorgeslapen, hooguit één keer wakker om te plassen, of om iets te vertellen. Nog steeds genoeg aan gemiddeld 8 of 9 uur slaap per nacht. Soms zelfs nog minder! Dus gaat ze vrij laat naar bed, met name in het weekend. Dan vind ik het ook niet zo’n probleem, omdat ze heel vrolijk is. ‘s Ochtends springt ze weer vrolijk haar bedje uit, vol energie, vol verhalen.
Enya heeft erg veel gelezen deze maand. Ze is helemaal fan van Dolfje Weerwolfje. Op school las ze Pinkeltje. Toen besloot ze om zelf een boek te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk werden dat twee boekjes. Wat een plezier had ze! Naast lezen heeft ze ook veel geoefend met rekenen. De juf heeft een pluswerkboek rekenen van groep 4 meegegeven en iedere dag maakt Enya een bladzijde. Ze doet dat liever thuis dan op school. Toch is het niet de bedoeling om alleen maar te “niksen” op school. Daar wordt ze lui, onzeker en gedemotiveerd van. Dus besloot de juf om met de methode Estafette te starten. De “zon-lijn” was allesbehalve uitdagend. Tot nu toe gaat het goed met de nieuwe methode. Ze heeft uitleg gekregen in groep 4, dus dat was wel heel spannend.
Januari was niet alleen een leuke maand. Muizen! Voor de tweede keer hadden we muizen in huis. Nog steeds ben ik er niet van overtuigd dat ze weg zijn, alhoewel ik niks meer hoor ‘s nachts en ze laten de korrels liggen. Maar liefst zeven hebben we er gevangen. Zo vies, zo eng! Ik ben al bang voor een kever of spin. Laat staan voor een muis. En de eerste zat zelfs op mijn nachtkastje, terwijl ik in bed lag. Ik wil er niet meer aan denken!
Gelukkig hebben we veel leuke dingen gedaan deze maand. Gespeeld, gewinkeld, gewandeld, geknutseld, naar de bibliotheek geweest, Enya heeft weer dansles gehad en niet te vergeten het feestje van haar beste vriendin Sterre. Ze is toen voor het eerst in Avonturenland geweest. Ook zijn we naar de voorstelling “De grote dikke pannenkoek” geweest in het theater. Lekker uit eten bij Oppidom. Twee vriendinnetjes zijn hier thuis komen spelen. Enya heeft ook wat meer films gekeken. Met dit koude weer is dat heerlijk. Samen op de bank met een dekentje en een leuke Disney-film. Ook vonden we Gnomeo en Juliet en Foeksia de miniheks leuk. Ze is wel erg gevoelig, dus blijf ik bij haar zitten tijdens de films, ook om haar (soms bizarre) vragen te beantwoorden.
Over bizarre vragen gesproken. Enya kan zo diep nadenken en piekeren over zo veel onderwerpen. Vooral nu ze zelf op google vanalles kan opzoeken. Dus stelt ze bijzondere vragen. ‘Wie zorgt er voor mijn knuffels als ik later doodga?’ en ‘Wanneer begon de wereld en wanneer eindigt ‘ie?’
Heel bizar was deze. ‘In groep 8 ga ik toch op kamp, hè? Dat wil ik liever niet, want Anne Frank ging ook op kamp en kwam nooit meer terug.’
Ik kijk nergens meer gek van op. Ik ben blij dat ze beter slaapt, maar kan niet zeggen dat het nu een stuk minder vermoeiend is. De kleine meid vraagt heel veel aandacht en heeft veel begeleiding nodig. Ze leest en schrijft liever, dan dat ze in de sneeuw speelt. In huis volgt ze me overal, steeds met een boek of een vel papier in haar hand. Toch is het heerlijk om veel contact met haar te hebben. Zo waardevol!
En nu is januari voorbij, dus op naar de volgende maand. Steeds dichterbij de lente.
Fijnproever
Enya is altijd een goede eter geweest. Toen ze nog geen vier maanden was at ze al dagelijks een potje fruit leeg. Ook groente vond ze heerlijk. Vervolgens stond er pap op het menu. Brood, crackers, soepstengels, liga’s. Alles was prima. Toen ze zeven maanden was kreeg ze kibbeling bij de viskraam. Heerlijk. Ook de Rapley-methode was één groot feest. Een stuk augurk, komkommer, broccoli, gekookte aardappel… alles verdween in dat kleine mondje.
Voor haar eerste verjaardag had ze al alle tandjes én zelfs wat kiezen, dus kauwen ging prima. Des te meer kon ze eten. Olijven, feta, garnalen; ze genoot van ieder hapje. Dat was ook één van haar eerste woordjes. Eten? En met 15 maanden stond ze achter me in de keuken. Nog wankel op haar beentjes, maar ze kon zich toch al goed verwoorden. ‘Proeven, ja?’ vroeg ze constant wanneer ik kookte.
In de kinderwagen waren haar handjes altijd gevuld met eten. Broodjes of rijstwafels. Als we de eendjes gingen voeren stond ik stukjes brood af te breken en ik gooide ze naar de eenden. Enya brak ook stukjes brood af. Dat wel. Maar die stukjes verdwenen vervolgens allemaal in haar mond.
Omdat ze zo goed en veel at, gaf ik zo min mogelijk ongezond voedsel. Heel af en toe kreeg ze een klein koekje. Ook op latere leeftijd lette ik hier erg op. Ze kreeg al (meer dan) genoeg calorieën binnen. Zo at ze met gemak vier boterhammen bij de lunch. Dus compenseerde ik het door alleen water te geven als ze dorst had. Geen snoep. Geen chocolade. Alleen appelmoes bij de frietjes. Dat werkte heel goed. Ze kende het niet, dus miste het ook niet.
Enya werd ouder. Ze ging naar school. Ze kreeg vriendinnetjes. Ik kon niet meer alles verbieden en dat hoefde ook niet. Dus kocht ik een fles Roosvicee. Kreeg ze hagelslag op haar bruine boterham. Mocht ze cakejes versieren en opsmullen. Zulke kleine dingen, maar het kindje hartstikke gelukkig en dankbaar. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Ze lust eigenlijk alles. Ze vraagt nooit om snoep en dat hoef ik dus ook niet te kopen. In een restaurant kiest ze altijd Spa Blauw. Een beker water gaat mee naar school, nog steeds. Twee keer per jaar een compliment van de tandarts. Haar gewicht mooi gemiddeld.
Wél merk ik dat ze inmiddels het één lekkerder vindt dan het ander. Ze heeft meer voorkeuren dan vroeger. Gebakken aardappelen zijn lekkerder dan gekookte. Liever boontjes dan spruitjes. Liever kaas dan boterhamworst. Haar zintuigen zijn extra goed ontwikkeld en ze is dus onder andere heel gevoelig voor geuren. Ze ruikt al op afstand wat ik kook. En dan baalt ze soms dat het wéér gekookte aardappelen zijn. Ze had veel meer zin in macaroni of een wokmaaltijd. Ook heeft ze de laatste tijd moeite met vlees. ‘Dat zijn toch dode dieren, hè mama?’ Urenlang heeft ze informatie gezocht op google. En ik zag daar al een vegetariër in de dop zitten. Ze eet niet meer zo veel als vroeger. Gelukkig, zou ik bijna zeggen. Voorheen was ik wel eens bang dat ze té veel at.
We hebben een afspraak gemaakt. Ze is vijf jaar, dus eet in ieder geval van alles vijf hapjes. En dat vindt ze absoluut geen probleem. Zo gingen we vorige week avondeten. Gekruide karbonade, gekookte aardappelen en groente. Enya kon wel iets beters verzinnen. Ik schepte desondanks wat groente en aardappelen op haar bord. Ik legde een stuk vlees op mijn eigen bord en begon er stukjes van af te snijden, voor de kleine smulpaap. Ik zag haar wel moeilijk kijken naar het vlees. Ik hoorde haar al vragen: ‘Is dat een varken of koe geweest?’ Ondertussen probeerde ik creatief te zijn. Ik wilde niet dat het een verplichting voor haar zou zijn om het te eten. Dus sneed ik drie stukjes af, legde ze op haar bord en zei: ‘Kijk eens, Enya, je bent drie jaar, dus drie stukjes vlees.’ Ik had verwacht dat ze zich druk zou maken. Bijna zou smeken om meer vlees. Het eten snel naar binnen zou proppen. Misschien wel om meer vragen. Ervaren hoe lekker vlees kan zijn en er gewoon niet aan denken dat het een deel van een dier is.
Maar ze glunderde. En het enige dat ze zei:
‘Prima, ik ben drie jaar. Drie stukjes vlees. Dus ook drie stukjes aardappel.’
Eerste boekje
Meteen als ze wakker wordt ‘s ochtends helpt ze me er aan herinneren. Het is vandaag een korte dag. Dat betekent dat Enya maar een halve dag naar school hoeft. Naar school moet. Ze is immers leerplichtig. Natuurlijk probeert ze er nog onder uit te komen. Buikpijn. Altijd maar weer buikpijn. Maar vandaag valt het mee. Vanmiddag is ze vrij en daar kijkt ze enorm naar uit. In haar hoofd maakt ze al een to do-lijstje. Eten op nummer één. Als ze thuis is kan ze vaker én meer eten. En daar houdt ze zo van, het liefst van alles wat.
Op twee staat lezen. Ze is al in haar derde boek van “Dolfje Weerwolfje” bezig. Dikke boeken, 150 bladzijden. Kleine letters, weinig plaatjes. Op de kaft staat duidelijk 8+. Maar Enya vergeet alles om haar heen als ze leest. Op de bank, het boek stevig in haar handen geklemd en haar linkervoetje over haar andere voet. Zo zat ze al als baby van zes maanden. Alleen hield ze haar zachte knisperboekjes toen nog verkeerd om. Ze brabbelde en bedacht zelf een mooi verhaal. Toen al.
Vanmiddag wil ze ook zelf een verhaal verzinnen. Haar eigen boek typen. Dat staat zéker op haar lijstje. Een paar dagen geleden heeft ze dit ontdekt, op de website van Dolfje Weerwolfje. Direct wilde ze toen aan de slag; dolenthousiast. Ik sprak met haar af om het woensdagmiddag te doen. Dan zou ze alle tijd hebben. Haar eigen boek. Ieder woord zelf bepalen. Personages kiezen. Plaatjes uitzoeken. Spanning opbouwen.
Maar eerst moet ze naar school. Misschien kan ze alvast in de klas beginnen op een pc, bedenk ik me opeens. Maar dat wil ze niet. Geen denken aan. In de klas wil ze zo veel mogelijk doen wat haar klasgenoten ook doen. Ze wil niet opvallen, niet anders zijn. Nee, dit is iets voor thuis. Het is een korte schooldag, ze kan best nog even wachten.
Als ik bij het raam van de klas sta te zwaaien, zie ik haar al dromen. Ze weet precies wat ze wil. Haar boek wordt een meesterwerk. Ze staart naar buiten en in haar denkwereld verandert Dolfje al in een avontuurlijke weerwolf. Hij is een echte held. Enya hoort het kabaal in de klas al niet meer. Haar fantasie is belangrijker.
Vier uur later haal ik haar op. Ik zie de grijns op haar gezicht. ‘Ik heb al een verhaal in mijn hoofd. Praat maar niet te veel tegen me onderweg, want ik moet nog meer bedenken.’ En zo lopen we bijna zwijgzaam naar huis, hand in hand.
Thuis weet ze niet waar ze moet beginnen. Keuzes maken, zo lastig voor Enya. Ze vindt zo veel belangrijk. Haar leesboek kan nog wel even wachten, tot vanavond. Hongerig is ze wel. Maar ze kan best twee dingen tegelijk. Dus gaat ze aan tafel zitten. De laptop aan en een broodje hagelslag erbij. Met haar kleine vingertjes typt ze snel en behendig www.dolfjeweerwolfje.nl in de adresbalk. En dan begint ze gelijk.
Ik mag niet kijken. Zeer geconcentreerd is ze bezig. Ik hoor haar typen, klikken, zuchten. Af en toe vloekt ze zachtjes als iets niet lukt. En ik herken mezelf. Soms wordt ze zelfs behoorlijk geïrriteerd. Maar ze zet door. Dit boek moet af. Tussendoor eet ze kerstomaatjes. Dit is écht Enya. Eten en bezig zijn. Zo gedreven. Energie voor tien. Wat ben ik ongelofelijk trots op haar. Wat is het fijn dat we iedere woensdagmiddag samen kunnen zijn. Maar deze middag heeft ze me veel minder nodig dan normaal. Ze wordt groot. Ze maakt zelf een boek. Ik mag niet helpen. Ze vraagt ook niet hoe ze bepaalde woorden moet schrijven. Dit is haar verhaal. Zij heeft de regie en is zeer tevreden over het eindresultaat.
http://www.dolfjeweerwolfje.nl/web/Jouw-Dolfje-boek/Boekenkast/Toon-boek.htm?userid=30104
Ongewenst bezoek
Storm buiten. Wat een kabaal. De regen klettert tegen de ruiten en het geluid van de wind probeert daar nog bovenuit te komen. Enya en ik zijn al even wakker. ‘s Ochtends zijn we elkaars tegenpolen. Ondanks de korte nachten zit Enya vol nieuwe energie. Het lijkt alsof ze haast heeft. Ze wil geen tijd verliezen. Voortdurend bezig zijn. Alert, enthousiast, hongerig, doordacht.
Daarentegen kan ik maar aan één ding denken. Slapen. Ik heb een bloedhekel aan ochtenden. Toch probeer ik enigszins te functioneren, voor mijn sprankelende dochter. Ontbijt maken. Antwoord geven op haar vragen. Kruimels opruimen. Een pop aankleden.
Even later die ochtend staan we op de bovenverdieping. Op de badkamer zet ik mijn bril af en pak het lenzendoosje. Even sluit ik mijn ogen en dan merk ik pas op hoe hard het waait buiten. Dit is echt extreem. De voedertafel is omgevallen in de tuin. De tuinstoelen lijken te zweven. Waarom associeer ik storm nu weer met slapen? Heerlijk warm in bed liggen, luisteren naar het noodweer en dan ontspannen indoezelen. De storm maakt me op dit moment nog vermoeider. Ik werp een blik op Enya. Ze speelt op haar prinsessenkamer met haar knuffels. En dan denk ik: ‘Zal ik, nog heel even, vijf minuutjes…?’ Lang twijfel ik niet.
Wat voelt dat fijn, in mijn zachte bed. De storm zo dichtbij, maar toch zijn we veilig in dit huis. Een gevoel van geborgenheid overweldigt me. Op de achtergrond hoor ik de lieve stem van mijn meisje. Ze zingt zachtjes. Het maakt dit moment compleet. Ik ga op mijn zij liggen, met mijn gezicht richting het raam. M’n ogen worden zwaar. Bijna val ik in slaap. Dan hoor ik achter me een geluid. Heel even maar. Omdat er al zo veel lawaai is in huis door de storm, besteed ik er verder geen aandacht aan. Ik trek het dekbed nog wat meer over me heen. Kort daarna hoor ik het geluid weer. Een soort geritsel. Eigenlijk ben ik te moe om bij dit geluid stil te staan. Te duf om me druk te maken. Zie je wel, ik hoor al niks meer. Verbeelding. Ik concentreer me weer op de regen en al vlug doezel ik weer in.
Dan hoor ik het geluid weer, deze keer nog duidelijker. Mijn ogen zijn nu volledig open. Dit heeft niets met het weer te maken, realiseer ik me. Muisstil blijf ik liggen. Ik luister met gespitste oren. Even vraag ik me nog af of het Enya is. Maar zij speelt nog steeds op haar eigen kamer. Dit geluid is heel dichtbij. Er is iets of iemand in mijn slaapkamer. Vlak achter me. De kamer is donker en mijn bril ligt nog op de badkamer. Ik ben dus nu volledig afhankelijk van mijn gehoor. Aarzelend ga ik op mijn rug liggen. Nu hoor ik het nog beter. Dit is toch niet wat ik vermoed? Opeens irriteer ik me aan de storm. Daardoor kan ik me niet optimaal concentreren.
En dan gebeurt het. Ik hoor een harde plof op de grond naast me. Dit moet een beest zijn. Een beest dat ergens van af springt. Een spin kan het nooit zijn. Paniek maakt zich van mij meester. Zweet breekt uit. Ik moet wat doen. De deur van mijn slaapkamer is open. Ik moet mijn kind beschermen. Vliegensvlug grijp ik met één hand naar de telefoon op mijn nachtkastje. Wat ben ik blij dat ik een zaklamp-app op mijn telefoon heb geïnstalleerd. Met half samengeknepen ogen, om ook maar iets te kunnen zien, schijn ik op de grond. Niks te zien. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik weet zeker dat ik niet alleen ben in deze ruimte. Ik voel het. Er is een indringer. Vijanden van elkaar, maar toch delen we hetzelfde gevoel: enorme angst. Had ik mijn bril maar bij de hand. Ik blijf op de grond schijnen. En dan zie ik hem. Een zwarte vlek met een lange streep. Eén van mijn grootste angsten wordt werkelijkheid. Een muis. Er zit een muis op mijn slaapkamer.
Jaarverslag 2011
Meteen maar een jaarverslag van 2011. Dankzij het dagboek heb ik alles goed kunnen bijhouden. Enya heeft zo veel meegemaakt in een jaar tijd. En ook een heleboel geleerd. Hier de samenvatting.
Januari 2011 – 4 jaar en 6 maanden
Een leerzame maand voor Enya. Ze leert binnen een paar dagen het Engelse alfabet uit het hoofd. Ook kan ze sinds deze maand vermenigvuldigen. Lezen gaat al erg goed, inmiddels lenen we boekjes van AVI-4. Als Enya vijf smarties met haar (knuffel)kat wil delen, eet ze vijf keer een halve smartie op en geeft de rest aan de kat. Enya hoort dat er haaientanden op de weg zijn, dus zegt ze: ‘Dan is er dus ergens een haai zonder tanden, dat vind ik zielig!’. Ook zegt ze op een ochtend: ‘De benen van de broek zitten niet lekker.’
Opa wordt geopereerd en dat vindt Enya vreselijk. Ze leeft erg met hem mee en is ook bang dat het niet goed gaat. Wat is ze blij als hij weer thuis is. De nachten verlopen deze maand vreselijk. Enya is constant wakker, urenlang. Ze slaapt ontzettend weinig. Samen met mij is ze op het feestje van haar beste vriendin Sterre geweest. Dat was gezellig!
Februari 2011
En weer mag ze naar een kinderfeestje, van Sheila. Ze gaan met een groepje een middag naar een herberg in Nuth. Enya vindt het spannend, maar wel leuk! Op 2 februari mag ze al twee ochtenden per week in groep 3 beginnen, bij juf Evelien. Daar mag ze lezen met de andere kinderen. Dit gaat goed vanaf het begin, ook al is ze pas 4. Enya heeft een tijdje na school gedanst met andere kinderen, in de gymzaal. En dan is er een echte voorstelling!
We kijken samen naar de 3d-echo. Enya ziet zichzelf als baby van 25 weken in mijn buik zitten. Ze is er helemaal vol van. Op een briefje schrijft ze: ‘Ik vint je de liefste mama.’ Enya heeft haar eigen handschrift, maar probeert toch om de schoolse letters van groep 3 te leren. Dit gaat al best goed. Rijmen vindt ze behoorlijk leuk. ‘Tosti… hoeveel kost ‘ie?’
Enya is helaas deze maand even ziek: een griepje. Gelukkig duurt het niet lang en hebben we tijd voor leuke dingen. Cakejes bakken bijvoorbeeld. En naar de bioscoop: Yoghi Beer. Enya geniet met volle teugen van Carnaval. Ze is verkleed als vlinder. We gaan naar de grote optocht, maar ook naar de lichtjesoptocht ‘s avonds.
Maart 2011
Controle tandarts: Enya heeft geen gaatjes! We poetsen dan ook 2x per dag zo goed mogelijk. Ze vraagt thuis: ‘Waarom is glazuur zoet?!’
Schrikken! Enya valt van de trap. Gelukkig valt de schade mee (1 blauwe plek).
We gaan bij Tine naar de lammetjes kijken en Sterre gaat gezellig mee.
April 2011
Op 1 april maakt Enya de hele dag door grapjes. In groep 3 doet ze met de grote kinderen mee met een optreden, want er is open podium. We gaan ook naar de voorstelling “Poep” toe in het theater. Over die mol, die wil weten wie er op z’n kop heeft gepoept. Als opa jarig is gaan we lekker wokken. Daar geniet de prinses enorm van. Slapen is niet haar hobby, maar eten des te meer. Vooral garnaaltjes met een zoetzure saus, heerlijk!
Enya stelt veel vragen. ‘Hoe zag Sinterklaas er uit toen hij een baby was?’ en ‘Waarom blijft een wolk eigenlijk zweven?’
Pasen is goed verlopen. Onze tuin wordt eindelijk opgeknapt en Enya mag eitjes zoeken. Met oma Carin gaat ze naar de bioscoop: Winnie the Pooh. Ook wordt ze uitgenodigd op een feestje, maar op het laatste moment durft ze niet meer. Jammer, maar niks aan te doen. Op 30 april mag Enya voor het eerst naar Mc Donald’s! Ze krijgt een Happy Meal, maar vindt eigenlijk alleen het fruit lekker. Ze groeit flink. Al 110 cm, 19 kg en schoenmaat 27.
Mei 2011
Veel bezoekjes deze maand. Esmée komt op bezoek. We gaan naar Suzie. En ook naar Meike: daar vindt Enya het leuk om trampoline te springen.
Op moederdag krijg ik een beschilderd bloempotje. Wat lief!
In groep 3 gaat het zo goed, dat ze al vijf ochtenden per week mag komen. Niet alleen om te lezen, maar ook om te rekenen. ‘s Middags is ze weer bij haar vriendinnetjes, in groep 2.
Juni 2011
Niet goed opgelet! We zitten in het verkeerde deel van de trein na een middagje shoppen in Sittard en opeens zijn we in Maastricht! Wat een lol.
Enya is helemaal dol op watermeloen, dus dat kopen we vaak. Voor het eerst gaat ze op schoolreisje: naar PeeWee in Posterholt. Ze heeft het erg naar haar zin gehad. Helaas is ze deze maand ziekjes. Ze heeft zelfs een oogje ontstoken. En dat terwijl oma 50 jaar wordt! Maar toch wil ze mee naar het feest en houdt het zelfs tot 23:00 vol. Als Enya ziek is, slaapt ze nog minder dan normaal.
We gaan ook nog naar de kermis. Gelukkig wil Enya nergens in. Wél touwtjetrekken, eendjes vangen en popcorn smullen.
Juli 2011 – 5 jaar
Enya gaat naar het kinderfeestje van Kyra. Ik mag ook mee. We gaan naar de speeltuin en Mc Donald’s. En dan op 7 juli is het zover, Enya wordt 5 jaar! Wat een feest! Ik bak 53 cakejes, voor groep 1/2 en ook voor groep 3. Samen met Martine pak ik alle traktaties in. Als Enya jarig is wil ze eerst ontbijten, dan pas haar cadeaus uitpakken. Helaas (voor mij) moet ze deze dag eerst naar school. Daarna is er groot feest thuis. Een dag later het kinderfeestje. Vijf vriendinnetjes komen spelletjes spelen en frietjes eten.
Eindelijk leert Enya in de zomervakantie om een beetje uit te slapen. Dan ligt ze wel pas rond 23:00 in bed. Wat is er veel regen in de vakantie. We gaan wel nog even naar de wielerronde.
Augustus 2011
Op 1 augustus krijgen we het droevige bericht dat Jolien is overleden. Ze is heel ziek geweest. We reizen met de trein naar Utrecht, daar worden we opgehaald door opa en oma en reizen verder naar Wolvega. Enya maakt de eerste crematie mee en is erg onder de indruk. Wat stelt ze weer veel vragen over de dood. Ze is heel bang dat ik ook doodga, omdat Jolien bijna even oud was als mij.
We gaan met de boot een dagje naar Terschelling. Enya geniet enorm op het strand. Na de vakantie begint ze in groep 3 bij juf Chantalle. Vanaf het begin voeren we gesprekken, omdat het aanbod veel te gemakkelijk is voor Enya. Ze leert ook steeds meer. Rekenen gaat steeds beter en ook lezen gaat zo vloeiend.
Een jongen fietst zonder handen aan het stuur. ‘Die heeft te veel evenwicht!’ is Enya’s commentaar.
We bezoeken allerlei voorstellingen van Cultura Nova en gaan naar de Smurfenfilm in de bioscoop.
September 2011
Enya wordt getest op school en leest al op eind groep 5-niveau. Ze mag dus moeilijke boekjes lezen in de klas. Heel vaak vraagt ze aan mij: ‘Had jij dat vroeger ook?’ over allerlei onderwerpen. Slapen gaat weer erg slecht deze maand. Kort en gebroken. Ik kom in contact met een hoogbegaafdheidsdeskundige en eindelijk krijgen we de bevestiging dat Enya hoogbegaafd is. Vandaar haar voorsprong, gevoeligheid, slaapgebrek en creativiteit.
We gaan met oma naar de Efteling, wat een pret! Ook begint Enya met dansles in het Glaspaleis, iedere vrijdag. Ze heeft spelmiddagen in Sittard, met andere hoogbegaafde kinderen. Ik volg drie keer een oudercursus: heel interessant! En dus logeert Enya 3 nachten in totaal bij opa en oma en dit gaat heel goed. Al slaapt ze weer heel kort, van 22:00 – 05:00.
Oktober 2011
Enya speelt deze maand weer veel met Playmobil, vooral in de herfstvakantie. Vaak valt ze pas rond middernacht in slaap tijdens deze vakantie. Niet moe te krijgen! Gelukkig wordt ze dan niet heel vroeg wakker de ochtend erna.
We gaan naar Jip en Janneke in het theater. Er is een speurtocht op school. We gaan naar Bennie Stout in de bioscoop. Wat een leuke film! En als Enya VanVelzen op tv ziet, vraagt ze opeens ongerust: ‘Ben ik eigenlijk ook een lilliputter?!’
November 2011
De hoogbegaafdheidsdeskundige komt op school en reikt methodes aan en geeft tips. Toch past Enya zich liever aan haar groep aan, ze voelt dat ze “anders” is, maar vindt dit niet altijd even leuk. Het blijft dus moeilijk om een goed plan te bedenken.
We gaan weer naar de tandarts en alles is weer prima. Enya snoept weinig en drinkt geen frisdrank. Twee grote mensen kiezen zijn al te zien!
Enya huppelt altijd zo lief als ze vrolijk of enthousiast is. Dat ziet er zo schattig uit!
En dan is de intocht van Sinterklaas. We kijken het samen op tv. We versieren het huis. Gaan naar de intocht in het centrum. En naar nóg een Sinterklaasfilm in de bioscoop.
Ook is er Sint Maartensoptocht: Enya heeft een smurfenlampion. Met haar klas gaat ze naar de Botanische tuin.
December 2011 – 5 jaar en 5 maanden
Op 7 december verliest Enya haar eerste melktandje. Op 12 december de tweede! Dus krijgt ze van de tandenfee twee grappige smurfjes, in plaats van centjes. Wat wordt ze een grote meid. Al bijna 21 kg en schoenmaat 28.
Ze gaat naar het kinderfeestje van Manisah. En naar het feestje van Cinzia!
Het eerste rapport is super goed. We gaan weer naar 2 films in de bioscoop: Dolfje Weerwolfje (haar favoriete film!) en Arthur Christmas 3D. Op Pakjesavond krijgt Enya bezoek van Sinterklaas en twee Pieten! Dat is een groot succes. Ze laat zien hoe goed ze kan goochelen en zingt ook nog een liedje. Ze wordt flink verwend. En ook met Kerstmis krijgt Enya van iedereen mooie cadeaus. Nu hoeft ze zich niet te vervelen in de kerstvakantie. Weer gaat ze ontzettend laat slapen, maar slaapt wel soms uit. Met oud en nieuw blijft ze zelfs tot 01:45 wakker, aan één stuk.
Wat een fijn jaar voor Enya. Ze vindt het dan ook heel jammer dat 2011 nooit meer terugkomt, zegt ze.
Doet ‘ie het of…?
Volgens mij is het me gelukt en kan ik weer posten op mijn site. Maar jeetje, waar is die mooie site van vroeger?! Ik vind het erg jammer…
Nu moet ik proberen om er weer iets moois van te maken. Maar heb ik daar nog wel zin in? Tijd voor? Energie voor?! Toch zal het zonde zijn om geen weblog meer bij te houden.
Dus misschien… binnenkort?
Enya 5 jaar!!!!
Precies twee weken geleden is ENYA 5 jaar geworden!! Het was een geweldige dag.. xe9n de dag erna het kinderfeestje. Super!!
Schoolreisje
Ik maak echt veeeel te weinig foto's, zo jammer! Nou, in ieder geval nog een paar van het schoolreisje. Enya is laatst met haar klas naar PeeWee in Posterholt geweest. Ze vond het erg leuk…. maar zelfs zo'n dag maakt haar niet moe. Slapen blijft een vies woord voor haar. Over drie weken wordt ze alweer 5 jaar! Ze wordt echt een grote meid! We gaan er weer een gezellig feestje van maken uiteraard, dat heeft ze enorm verdiend!